„Temu sanktuarium zawdzięczam moje wychowanie religijne”. Abp Zieliński wrócił na Krzeptówki

← wróć do listy

„Temu sanktuarium zawdzięczam moje wychowanie religijne”. Abp Zieliński wrócił na Krzeptówki

Pierwszy raz przyjechał tu jako kilkunastoletni chłopiec – na jednym z pierwszych wyjazdów w życiu. W niedzielę 18 października 2026 r. abp Zbigniew Zieliński, metropolita poznański, wrócił na Krzeptówki, by przewodniczyć Eucharystii na zakończenie tegorocznych uroczystości fatimskich, wieńczących obchody 109. rocznicy objawień w Fatimie.

Dziewczyna, która zrozumiała więcej niż dorośli

Homilię arcybiskup zbudował wokół jednej historii. Na początku pontyfikatu św. Jan Paweł II pojechał do rzymskiej polikliniki Gemelli odwiedzić chorego przyjaciela. Lekarze poprosili, by zajrzał też do innych sal. W jednej z nich leżała kilkunastoletnia dziewczyna, której – jak szepnął lekarz – zostało niewiele życia.

– Papież usiadł tak, jak się siada przy bliskich krewnych, chwycił tę młodą dziewczynę za rękę i milcząco przy niej trwał – opowiadał abp Zieliński. Zapytał ją o imię. „Kasia”. – Kasiu, w tobie cierpi sam Pan Jezus – powiedział. A ona odpowiedziała: „Ojcze Święty, jeżeli to, co mówisz, jest prawdą, to niezwykła na mnie spoczywa odpowiedzialność”.1

Na Krzeptówkach ta historia brzmi szczególnie. Sanktuarium powstało jako wotum wdzięczności górali za ocalenie życia Jana Pawła II po zamachu 13 maja 1981 r. Gdy Papież konsekrował świątynię 7 czerwca 1997 r., powiedział tu: „Za przyczyną Matki Bożej Fatimskiej życie zostało mi na nowo darowane”.2

„Rodzice, zajmijcie się nami, a nie smartfonami”

Arcybiskup nie mówił jednak tylko o przeszłości. Za jedną z największych ran naszych czasów uznał samotność młodych. – Żyją obok ludzi, ale są samotni – mówił. Przywołał dzieci z jednego z niemieckich miast, które wyszły na ulice z transparentem: „Rodzice, zajmijcie się nami, a nie swoimi smartfonami”. Lekarstwo? Zainteresowanie drugim człowiekiem – współmałżonkiem, starzejącym się rodzicem i „potrzebującym miłości dzieckiem, niepozostawionym smartfonowi, tylko naszej miłości”.1

Mali misjonarze z Fatimy

Na koniec wrócił do trojga dzieci, od których wszystko się zaczęło – Łucji, Hiacynty i Franciszka. Nazwał ich „małymi misjonarzami”, którzy nie ulegli naciskom i opowiadali światu, o co prosiła Maryja. – Ta misja została przez nich niezwykle skutecznie wykonana. Ciąg dalszy tej misji zależy od nas – mówił. I dodał, że to piękne miejsce ma sens wtedy, „gdy sprawi, że wyjedziemy stąd, mając w sercu przesłanie z Fatimy”.1

„Pielgrzymi są skarbem”

Kustosz Sanktuarium ks. Marian Mucha SAC przypomniał na zakończenie Mszy, że Jan Paweł II nazwał to miejsce „w najszczególniejszy sposób bliskim i drogim”, i podziękował kapłanom, którzy co roku przywożą tu swoich parafian. – Pielgrzymi są skarbem każdego sanktuarium, także i tego – mówił. Arcybiskup odpowiedział osobiście: – Temu sanktuarium też w pewnym sensie zawdzięczam moje wychowanie religijne.1

Po południu figura Matki Bożej Fatimskiej wyruszyła z Krzeptówek do kościoła św. Krzyża – w procesji ulicami Zakopanego, w której szli pielgrzymi, mieszkańcy i turyści, górale w strojach regionalnych, orkiestra dęta i banderia konna.

Dziękujemy wszystkim, którzy modlili się z nami w tym sezonie. Do zobaczenia w maju – na rozpoczęciu obchodów 110. rocznicy objawień fatimskich.

Figura Matki Bożej Fatimskiej niesiona przez górali na tle Giewontu
Procesja maryjna ulicami Zakopanego, 18 października 2026 r. · fot. Paweł Murzyn

Zobacz galerię zdjęć z uroczystości →


Źródła:
1 Homilia abp. Zbigniewa Zielińskiego i słowa na zakończenie Mszy św. – transmisja z Sanktuarium, 18 października 2026 r.
2 Homilia św. Jana Pawła II na Krzeptówkach, 7 czerwca 1997 r. (smbf.pl)
Zdjęcia: Paweł Murzyn